استخر

امشب با داییم رفتم استخر. نه به خاطر استخر به خاطر اینکه توی راه برگشت باهاش حرف بزنم

خیلی دلم گرفته بود.

پیامک پایانی رو صادق واسم نوشته بود. چه خوب هم نوشته بود

شب دلم میخاست راه برم.

اینقدر راه برم تا به آخر دنیا برسم.

آخر دنیا یه دشت وسیعه با یه تک درخت

زیر درخت بشینم و پاهام خستگی در کنن.

نمی دونم توی اون حالت هم باز یادش می افتادم یا نه

سنگ دل شدم. اما انگار چاره همینه